– door Laurens –

Het is een dag na de aanslagen in Parijs. De kinderen liggen op bed. Net als mijn vader en moeder. Vorige week zaterdag opgehaald van George Bush International Airport Houston (IAH). Cecile slaapt in Houston. Eindelijk tijd voor zichzelf. Ze slaapt op een voor mij bekend adres: Westin Galleria Hotel. Pal naast de beruchte shopping mall: the Galleria. De kerstboom staat daar al op. De ijsvloer is vast al in gebruik. Houston, Texas en Amerika begint zich langzaam op te maken voor Kerst. Eerst nog Thanksgiving. In de afgelopen 2 weken, tussen Halloween en vandaag, weer een hoop beleefd. Te veel om allemaal op te schrijven..!

Precies 2 weken geleden onze eerste Halloween in de VS. De meiden al weken klaar: Romeins geklede dames. Moos en ik de body guards van al dit vrouwelijk schoon. Moos als agent en ik Robin Hood. Uitgenodigd door Stephanie, Ryan en hun kinderen. Andere kant van de straat. Ook in juli in Beaumont komen wonen. Ook werkend voor een chemisch bedrijf. Na zonsondergang met z’n allen door de wijk gelopen..op zoek naar ‘trick or treat’. Omdat onze wijk (80 huizen ongeveer) zo’n 3 jaar geleden is ‘overvallen’ met ‘trick-or-treat-ers’ heeft de politie de toegang tot de wijk gereguleerd. Wat dat zegt..? Vul het zelf maar in..! Omdat we zelf niet thuis waren, stond er voor de deur een goed gevulde heksenketel. Uiteindelijk weer alles in balans: snoep uit = snoep in…met 1 verschil: een hoop lol..!

Een hilarisch moment op het werk 4 dagen later. Het speelde zich af tijdens het afscheid van een van de medewerkers van onze hoofdaannemer. Butch (hij houdt voor mij toezicht op de kwaliteit van de bouw van de plant) vertelde dat we bij de volgende borrel de betaling anders zouden gaan doen: “We go the Dutch way..!”. Butch had nl. de vrijdag ervoor de rekening betaald. Ruim meer dan 200 USD. Ik begreep niet wat hij bedoelde. Ik dacht dat hij wilde dat ik zou betalen. Het bleek anders te zijn bedoeld: ieder voor zich..! Ik geloofde hem niet. Besloot navraag te doen. Liep naar een van de dames en vroeg haar: “what does it mean: go the Dutch way..?”, waarop ze spontaan een rood hoofd kreeg en maakte dat ze weg kwam. Ik erachter aan. Begreep er niets van. Ze wilde geen antwoord geven en kleurde alleen nog maar meer. Om een eind aan de hachelijke situatie te maken, vroeg ik het aan Steve. Die zei hetzelfde als Butch. Weer wat geleerd..! De meeste Amerikanen weten niet waar Nederland ligt, maar ze weten wel dat we zuinig zijn. Toen ik Tanee (mijn assistant) na afloop vroeg wat ik fout had gedaan, zei ze: “Niets.. Ik denk dat ze iets anders in gedachten had..!

Ik ben al weken in training voor de marathon van Houston. 17 januari is het zover. Mijn 2e marathon. Mijn nieuwe looptechniek slaat goed aan. Ik voel mijn kuiten goed, maar voor de rest van mijn lichaam is het uitstekend. Een echte serieuze afstand heb ik nog niet gelopen dit jaar. Tot vorige week zaterdag. Pleasure Island Bridge Half Marathon. Een mooi parcours rondom en over de enorme brug, bedoeld om ruim baan te maken voor de zeeschepen naar Beaumont. Race gelopen met een college. Zij heeft meer trainingskilometers in de benen en is dan ook van plan een toptijd neer te zetten. Voor mij is tempo nu niet van belang. Wel de afstand. Het was een bizarre tocht. Niet vanwege de aanhoudende stortregen. Wel vanwege de mosquitos die van de 1e tot de laatste minuut ons hebben achtervolgd en gepest. Ik had meer dan 75 beten over mijn hele lichaam. Ongelofelijk. De waterpokken was er niets bij. Maar..wel lekker 21,1 km ofwel 13.1 miles in de benen. Heerlijk. Op naar de 26.2 van Houston..!

Diezelfde dag mijn ouders opgehaald in Houston. De kinderen door het dolle. De avond ervoor een spandoek gemaakt, nadat we eerst bij onze favoriete knutselwinkel hebben ingekocht. Uiteraard waren we ruim op tijd. De spanning steeg toen de eerste KLM passagiers en stewardessen de aankomsthal inliepen. De spanning nam toe toen ongeveer de laatste KLM passagiers de aankomsthal hadden verlaten. Opa en oma waren er niet bij en de kinderen hielden het niet meer. Totdat ik zei: “Over een minuut zijn ze er…wedden..?”. En jawel hoor: na 45 seconden zag Isa ze. En weg waren ze weer..! Naar de KLM desk. Wat was er aan de hand..? De rolstoel was niet uit het vliegtuig gekomen en zoek. Ruim een half uur later kwamen ze alsnog de aankomsthal in. Zonder eigen rolstoel. Om een lang verhaal kort te maken: afgelopen week hebben we wel meer dan 30x gebeld, is ons meer dan 5 dagen beloofd dat de rolstoel de volgende dag zou komen, hebben we ontdekt dat noch KLM, noch Houston Airport, noch UPS (de koerier) zich eigenaar voelde van de oplossing. Uiteindelijk was hij er op vrijdag.. Toen Cecile thuiskwam van het rolstoel verhuur bedrijf, stond hij bij de voordeur. De avond ervoor had ik het voorspeld: “Ga morgen maar een rolstoel huren dan zul je zien dat ie daarna meteen komt..!”.

Oh ja…de wereld is klein. Deze week zijn op mijn werk 3 destillatie kolommen gearriveerd. Drie keer raden waar die vandaan komen..! Nee, dat raadt je niet. De grootste kolom is ruim 75 meter lang en heeft een doorsnede van bijna 12 meter. De andere kolommen doen er nauwelijks voor onder. Ze zijn via een schip op de site aangekomen. Vanuit Europa naar Houston en vervolgens door naar Beaumont. Waar dat schip vandaan komt..? Jazeker..uit Belgie..! Dus waar denk je dat die kolommen zijn gebouwd..? In Meeuwen. Bij Ellimetal. Dat is welgeteld nog geen 10 km bij Opoeteren vandaan..! Te bedenken dat we nu op ca. 17 km van de site wonen in Beaumont.

Vandaag naar Houston Zoo geweest. Mooi weer. 22 graden en volop zon. Met de rolstoel van mijn moeder. Gelukkig. Na afloop zijn we gaan eten bij een van de bekendste steak restaurants van Texas. De ‘State of Texas’. Ik heb daar precies een jaar geleden ook gegeten. Je moet wel rekening houden met lange wachttijden. Maar..vandaag hebben we geluk..! Het is hartstikke druk, maar er was een tafel voor 8 personen vrij. Dus waar de twee-tallen lang moesten wachten, hadden de acht-tallen geluk vandaag. Dat is wel eens anders geweest. Over de steak..? Maar 1 woord: uitstekend..!