– door Laurens –

Lang nagedacht over de titel van deze blog. Ik zal jullie al mijn ingevingen besparen. De eenvoud wint het vandaag. Waarom..? ‘Less is more..!’ En..het komt het dichtst bij mijn gevoel. Veel belangrijker..!

De aanleiding..? Het afscheid van mijn ouders op Interational Airport Houston. Het hing al de hele ochtend in de lucht. Vandaag gaan opa en oma weer naar huis. Iedereen voelt het aankomen. We moeten afscheid nemen van elkaar. En dat is niet leuk..! Want als je afscheid neemt, realiseer je je eens te meer hoe je leuk je hebt gehad met elkaar en hoe zeer je om elkaar geeft. Iedereen uit dat op zijn/haar manier. Eigenlijk zou je elke dag afscheid van elkaar moeten nemen..! Of misschien beter gezegd: je elke dag realiseren dat er misschien geen morgen is. Maar dat klinkt zo..zwaar en negatief..! Dan maar op de manier van Moos: ‘Waarom moet oma huilen..?’ Zo onschuldig. Zo mooi.

Zoals de meeste van jullie weten, heeft mijn moeder de ziekte ALS. Hoe meer ik er over nadenk, hoe zekerder ik er van ben. Het bezoek aan Beaumont Texas is volgens mij een mijlpaal waar ze enorm naar heeft uitgekeken. Een mijlpaal die haar ALS-klok langzamer deed tikken. Drie weken optrekken met het gezin van haar zoon. Drie weken temidden van 7 van haar 11 meest dierbaren. Maar waarschijnlijk ook het inzicht dat diezelfde tijdklok echt doortikt. Misschien na vandaag wel sneller dan ervoor. En volgens mij realiseert mijn moeder zich dat als geen ander. Ik zou zeggen: gewoon een nieuwe mijlpaal in de grond zetten. Gaat die klok vanzelf weer langzamer tikken.

Moos vraagt aan me wat ik aan het doen ben. Ik antwoord: ‘Ik ben een blog aan het schrijven’. Hij vraagt: ‘Voor wie, papa? Voor Oma..?’. Ik antwoord: ‘Ja’, waarop Moos zegt: ‘En ook voor Miet en Oma Kikker’. Waarschijnlijk de belangrijkste vrouwen in z’n leven..(op z’n moeder en zussen na..)! Maar ja..die ziet en spreekt hij elke dag. Oh ja, in de auto op de weg terug van het vliegveld naar huis vertelt hij doodleuk via de telefoon aan Cecile dat papa een cake-je heeft gekocht voor hem..’Weet je welke, mama..? Chocolate..!’ Kortom: het Engels gaat er sneller in dan wij denken. Fijne vent..!

Terug naar mijn blog..!

Gisteren de laatste hand gelegd aan de kerstboom 2015. Een tipi gehuld in lichtjes en versiering. Met z’n allen gemaakt. Wat een feest..! En in de tuin kerstlampjes opgehangen. Onze Nederlandse buurvrouw vroeg: ‘Is er al een vliegtuig geland bij jullie..?’ Humor..!

Donderdag Thanksgiving gevierd bij een collega van het werk. Mark en Leslie. Ze realiseren zich als geen ander dat je het moet hebben van je locale vrienden en collega’s als je familie op grote afstand woont. Dat geldt voor veel Amerikanen. Ook al is de dag voor Thanksgiving de grootste reisdag van het jaar. We hebben uiteraard Turkey gegeten.

Mijn moeder kun je echt gelukkig maken met 1 ding: zet haar midden tussen de dieren. Dan is ze op haar best..1 met de beesten. Afgelopen woensdag was het weer zover. Met Cecile en de kinderen naar de krokodillen boerderij geweest. Alleen maar lol. Beelden zeggen meer dan woorden kunnen beschrijven.

Vorige week zaterdag via het strand van de ‘Gulf Coast’ naar Kemah Boardwalk geweest en uiteindelijk bij de Italiaan in het dorp gegeten. Gewoon een leuke ontspannen dag.

Tot de volgende keer..!