– door Laurens –

Donderdagochtend 24 maart. “Papa..?”, vraagt Isa. “Wil je me vroeg afzetten op school, want ik wil naar de ‘library’?” Uiteraard zeg ik geen nee. “Tuurlijk meid, hoe laat wil je er zijn?” Ze antwoordt “Uiterlijk half 8..!”. Het is fantastisch om het enthousiasme te zien.

Onderweg naar school vraag ik haar of ze een speciale reden heeft om er vroeg te zijn. Waarop ze antwoordt “Bub…”. Ik weet genoeg. Als ze ergens niet over wil praten, is dit haar standaard antwoord. Het wekt uiteraard mijn nieuwsgierigheid op. Als vader van een tiener ken ik mijn plek..! Ik hou dus mijn mond.

Op weg naar mijn werk besluit ik bij de Starbucks langs te gaan. Ik heb zin in een ‘tall cappuccino with an extra shot of espresso’. Een goed begin van de werkdag. In de ‘drive thru’ geef ik netjes mijn bestelling door.”Anything else, sir?” vraagt de dame aan de andere kant van de lijn. Ik zeg “No, thank you madame”. “It’s 3.95 USD sir, you can drive to the next window”. Wat ik uiteraard braaf doe.

Al wachtend in de rij van de ‘drive thru’ luister ik naar NPO radio 1 (via internet). Er is ‘breaking news’. Johan Cruyff is overleden. Het bericht is zojuist binnengekomen. De legendarische nummer 14. Ondertussen ben ik aan de beurt om te betalen en mijn koffie in ontvangst te nemen. Ik reik een ‘5 US Dollars’ biljet aan de dame van de Starbucks. Ze weigert het geld aan te nemen. Ze zegt: “The lady in front of you paid your cappuccino”. Waarop ik antwoord: “That must be a mistake”. De dame geeft duidelijk aan dat het geen vergissing is, maar ik snap er niets van. Een beetje beduusd antwoord ik: “Well, thanks..!”.

“Een gratis cappuccino van de dame voor je”..ik hoor het de Starbucks medewerker nog zeggen. Ik snap er niets van. Ik ben nieuwsgierig. Wil weten van wie ik die koffie heb gekregen. Ik kijk voor me en zie de pick-up truck net nog het terrein verlaten. En dan bedenk ik me van wie die truck kan zijn. “Nee, dat kan toch niet”, zeg ik hardop in de auto. Op de achtergrond hoor ik de Radio 1 verslaggever vertellen dat Johan Cruyff daadwerkelijk is overleden. Emile Schelvis is aan de lijn. De verslaggever en Emile zijn in gesprek over de fameuze woorden die Johan vaak sprak. Van ‘ieder nadeel heb z’n voordeel’ tot ‘je gaat het pas zien, als je het doorhebt’. Van die laatste kon ik nog niet vermoeden dat deze snel op mij van toepassing zou zijn.

Zij rijdt niet in die truck. Hij rijdt toch in die truck. Nou ja, misschien hebben ze gewisseld vandaag. Ik denk te weten van wie die koffie is. Afgeleid door de berichtgeving over Johan, verlaat ik het terrein van de Starbucks en neem de Interstate Highway nummer 10 op weg naar mijn werk. “Als je niet kunt winnen, moet je zorgen dat je niet verliest”, zegt Emile op de radio. Ik waag het er op. Eenmaal op mijn werk, stuur ik een ‘FaceBook Messenger’ bericht. “Lekkere koffie..!”

Ik start mijn laptop op. Pak de dossiers uit mijn tas. Geef mijn wachtwoord in. Leg mijn schrift met pen en marker klaar. Ik krijg een bericht terug. “Welke..?” Ik stuur een bericht terug. “Grappig. Dan was je het toch niet” en ik leg het verhaal uit..Starbucks ‘drive thru’, cappuccino betaald door dame in auto voor mij, niet wetend wie het was, pick-up truck die ik dacht te herkennen, enfin..wat zei Johan ook alweer over ‘als je niet kunt winnen..’? Ze stuurt een bericht terug. “Aha! Grappig. Nee, ik rij nooit in de truck.”

Ik bel Cecile op en vertel haar het hilarische verhaal over de gratis cappuccino en dat ik dacht dat ik die van Christine (een Nederlandse vriendin van Cecile hier in Beaumont) had gekregen. Cecile moet er om lachen, terwijl ik de laatste slok van de lekkere cappuccino neem. Vlug aan het werk. Het is gigantisch druk de laatste 2 weken met alle bezoekers van onze nieuwe ‘joint venture’ partner. Ook de vragen, die moeten worden beantwoord, komen met een grotere snelheid binnen dan ik ze kan beanwoorden. M.a.w. er ligt nog een stapel werk. Geen tijd te verliezen..!

Aan het begin van de middag krijg ik een sms-bericht van Cecile: “Die koffie van vanmorgen..was waarschijnlijk van een onbekende. Het is een traditie geheten ‘pay it forward’. Jij had dus voor degene achter je moeten betalen. Nu heb je de ketting verbroken..!” Gelukkig sluit ze af met ‘xxc’. Wat zei Cruyff ook al weer over ‘als je niet kunt winnen’? Of over ‘wie een doelpunt meer scoort’?. Of over ‘je gaat het pas zien als je het door hebt?’.

Ik vertel het verhaal aan een collega en die bevestigt het nog voordat ik het kan benoemen: “Paying it forward, Laurens”. Ik zeg tegen hem: “The Penny dropped”.  Waar het in essentie op neer komt, is het volgende. Wanneer iemand iets goed voor je heeft gedaan, kun je hem of haar bedanken, maar je kunt ook iets goeds doen voor een ander (een derde). Zo help je of bezorg je elkaar een leuke dag. Ik zeg: “Je gaat het pas zien als je het door hebt”..!