..means..‘no worries’..

– door Laurens –

Het is vrijdag 27 mei. Vandaag is de laatste schooldag van Isa, Bouke, Lieve en Moos. Het schooljaar bij All Saints in Beaumont zit er bijna op. Het is niet alleen de laatste schooldag, maar ook de laatste dag op deze school. Ik ben nog nooit zo trots geweest in mijn leven als nu op onze kinderen. Ze hebben het geweldig gedaan op school.

Vorig jaar zomer wilden ze geen Engelse les hebben. Ze hebben gekozen voor de duik in het diepe. Ik denk niet dat ze zich hebben gerealiseerd waar ze ja of nee tegen hebben gezegd. En ze zijn gesprongen. In het diepe..! En nu..ze spreken allemaal Engels. Zelfs Moos. Chapeau..!! Moos riep laatst: ‘Papa, ik wil op de nieuwe school geen nieuwe taal leren. Nederlands of Engels..dat is het..!’ Mooi toch..!!

We zijn er met z’n allen snel achter gekomen dat de lesstof op All Saints een half jaar voor ligt op België. En dat ligt niet aan België. Dus naast het Engels, de nieuwe school, de nieuwe juf, de nieuwe klasgenoten..ook nog een extra uitdaging in de lesstof op school. Dat is echt een stevige uitdaging voor Lieve in ‘first grade’. Het niet kunnen lezen en schrijven, terwijl je klasgenoten dat al behoorlijk goed kunnen, maakt de uitdaging extra groot. En al helemaal als je jarig bent in juni en dus erg jong bent. Het besluit om naar Kindergarten te gaan, is dus snel genomen. Het heeft zeer goed uitgepakt..een groei in zelfvertrouwen ‘van hier tot Tokyo’.

De leercurve van Bouke is ook ongekend. Ze heeft last gehad van heimwee. Ontzettend veel..! Sterke behoefte terug te keren naar het bekende en het comfortabele. Ik herinner me de diverse paniek aanvallen, waarin ze hopeloos zoekend naar vaste grond zich helemaal afsloot van haar omgeving. Om uiteindelijk na een klein uur de weerstand los te laten en heerlijk tegen mama aan te zitten of een trui van papa aantrekken. Als ik het schrijf, schiet de emotie in mijn lijf pijlsnel omhoog. Het gesprek met juf Metreyon en Bouke vlak voor Kerst heeft de doorbraak in gang gezet. De juf haar hart gebroken, wanhopig zoekend naar hoe connectie te maken met Bouke. En Bouke die, al wiebelend op haar stoel, de juf aankijkt met een blik van ‘wat gebeurt hier nu’. Het tonen van kwetsbaarheid opent deuren. Ze hebben afgesproken om 1 x per week voorafgaand aan school met elkaar af te spreken om aan de relatie te werken. Bouke krijgt huiswerk mee. Na de vakantie in Florida aan de juf vertellen wat het leukste is bij Walt Disney. De juf is namelijk jaloers. Haar kleinkinderen zijn nog te jong om met oma naar het wereldberoemde park te gaan. En geloof het of niet, maar de tweede helft van het schooljaar leek in het niets op de eerste helft. Fantastisch..! Een levensles om nooit meer te vergeten.

‘Get your kicks on Route 66’..al zingend doorloopt Isa het schooljaar. Gestart als een verlegen meisje. Gedisciplineerd aan het werk met als motto ‘met Google Translate in de hand, kom je door het ganse land’. School in Beaumont heeft haar zichtbaar goed gedaan. Bijna elke dag wil Isa op school afgezet worden om, voordat de les begint, minstens een half uur in de bibliotheek door te brengen. We hebben nooit gas hoeven geven. Eerder het rempedaal in moeten drukken. De lat ligt immers hoog bij Isa en het respect voor de juf is zeer groot. Binnen ‘no time’ is het Engels haar tweede taal geworden. Heeft alleen nog gebruik gemaakt van Google Translate om het zeker te weten. Wat zij allemaal heeft geleerd op 4th grade is ronduit ‘amazing’. Ze heeft een schrift met uitwerkingen van leeropdrachten; variërend van het menselijk lichaam in alle details tot het universum voorbij het melkwegstelsel. Kun je nauwelijks nog ‘fourth grade’ lesstof noemen. Het liefst wil ze Engels blijven (leren) spreken. Op de vraag waarom is het antwoord even duidelijk als simpel: ‘daar kan ik me beter in uitdrukken’. Heerlijk..!

Kortom: dit is waarom ik trots ben op onze kinderen. En dan heb ik nog niet eens genoemd..wennen aan een nieuw huis, wonen in een nieuwe buurt, vriendinnetjes achterlaten in België en na een FaceTime date in de ‘twilight zone’ achterblijven, wennen aan 40 gr. Celsius en bijna 100% luchtvochtigheid, weer afscheid nemen van opa en oma na een bezoek aan Beaumont, etc.!

Op de vraag waar de nieuwe school is, ontbreekt het antwoord nog. Feit is dat we Beaumont gaan verlaten. Op mijn werk heeft de nieuwe partner van OCI in Natgasoline de bedrijfsleiding overgenomen. Dat betekent dat ik op zoek ben naar een nieuwe uitdaging. Of dat binnen OCI gaat zijn, is nog niet bekend. Ons avontuur gaat dus een nieuw hoofdstuk in met als titel ‘under construction’.

Over anderhalve week gaan we eerst op vakantie in de VS. We haken onze Airstream trailer aan de Suburban en gaan op pad. Trekken door New Mexico, Arizona, Utah, Wyoming om via Colorado terug te keren naar Texas. De Grand Canyon, Four Corners, Monument Valley, Yellowstone, Brice Canyon, Grand Teton Mountains, Rocky Mountains. Kwestie van keuzes maken. ‘Factory visits’, hete-lucht ballon varen, peddelen op een van de vele rivieren, zeilen op een van de bergmeren, treinen door de bergen, shoppen in Denver en luieren op de campings. Kwestie van kiezen. We hebben er vijf weken voor gereserveerd.

Ondertussen de verkoop van het huis regelen. Verhuis scenario’s uitwerken. In gesprek met OCI over het vervolg. Aan het nadenken over wat we willen. Waar gaan we wonen? Waar gaan we werken? Wat gaat de volgorde zijn? Cecile in loondienst of misschien toch een eigen bedrijf beginnen? We gaan het ontdekken in de komende periode. Het allerbelangrijkste: het huidige hoofdstuk van het avontuur is nog niet afgesloten en het smaakt duidelijk naar meer. Dankbaar voor het feit dat we deze kans hebben gekregen en gepakt.

Wordt vervolgd..!