– door Laurens –

We zijn vandaag 3 weken op pad. 355 pk onder de motorkap. De allerkleinste Airstream trailer aan de haak. Ik hou van contrast. Een gitzwarte Suburban als trekpaard met een aluminium bekleed rijtuig er achter. Door het wilde Westen van de VS. John Wayne op de achtergrond. Arendsoog en Witte Veder in de herinnering. Het bestaat allemaal echt..!

De positieve keerzijde van een (voorlopig) eindigend avontuur in de VS. Vijf weken met Cecile en de kinderen op pad. Oorspronkelijk bedacht om te gaan doen over 4 – 5 jaar (voor een maandje of 3). Wie kan ons wat maken? Deze reis zit in de pocket en smaakt naar meer. De plannen zitten al in ons hoofd.

Woensdag 9 juni zijn we vertrokken vanuit ons huis in Zuidoost Texas. Ondertussen ruim 3200 mijlen op de teller (ca. 5100 km). Daar komen nog zo’n 1500 – 2000 mijlen bij. Het weer? Hittegolf..! Volop zon. Temperaturen elke dag tussen de 33 en 38 graden Celsius. Zeer regelmatig uitschieters naar de 40 en zelfs 43 graden Celsius. Het verschil met het klimaat aan de golfkust..? De luchtvochtigheid. Nog geen 10%. Waar je dat allemaal aan merkt..? Je huid droogt uit (Nivea komt goed van pas). Je lippen worden schraal (de collectie verzamelde lippenbalsem stiften tijdens de trans-Atlantische vluchten met KLM is bijna op).

De behoefte aan (koud) water is enorm. De onlangs aangeschafte Yeti koelbox is een uitkomst. Elke dag een zak ijs van 10 lbs en onze drankjes zijn ijskoud. Ondertussen een van de vaste rituelen elke dag. Naast die vele andere rituelen. We bakken bijvoorbeeld bijna elke dag ons eigen brood. Behalve als we geen ‘hook-up’ hebben. Dat wil zeggen dat we geen stromend water en electriciteit hebben.

We hebben ook taakverdelingen. Niet zozeer bedacht, maar organisch ontstaan. Cecile  checkt bijvoorbeeld altijd in bij een camping. Samen met een of meerdere kinderen. De achterblijver(s) mogen dan op schoot bij papa de ‘combinatie’ op haar plek rijden. Een enkele keer vindt een ‘park ranger’ dat niet goed. Zo kom je er achter dat ze arrestatie- en ‘bon-uitschrijf’ mandaat hebben. Gelukkig niet aan de orde, maar wel een ferme waarschuwing. Moet je ook maar niet zeggen ‘Ja, maar we rijden toch op de ‘campground’..!’. En nee, deze keer was ik het niet..!

De grove route is uitgezet door mij. De detail keuzes maken we samen. Cecile vindt het leuk als ik een voorzet maak. Die is vaak gebaseerd op onze stemming. ‘Riding on the wave’ noemen we dat. Met andere woorden: de stemming in het gezin bepaalt de bestemming. Soms hebben de kinderen genoeg van het rijden. Of van het zien van de verschillende soorten stenen (Bouke: ‘papa, die lijken toch allemaal op elkaar’). Tegenstribbelen heeft dan geen zin. ‘Meestribbelen’ werkt dan beter. Niet duwen, maar meegaan in hun beweging en ze dan aan de hand meenemen naar de volgende bestemming.

Een paar dagen geleden hebben ze kennis gemaakt met het begrip ‘serendipiteit’. Terwijl je op zoek bent naar iets anders, ontdek je iets heel moois. In de avond reden we op een van de mooiste wegen van Amerika. Van Moab over de HW 182 langs de Colorado River stroomopwaarts. Op zoek naar een goede fles wijn bij de Red Rock River Lodge. Plots zagen we een strandje waar de boten van het ‘raften’ op de rivier aan land komen. Je raadt het al. Een hoop lol..! Top avond. Zeker omdat Cecile in gesprek is geraakt met een ander gezin dat een aantal dagen aan het ‘raften’ is op de Colorado rivier.

Onze reis heeft ons tot nu toe o.a. van Beaumont naar Austin gebracht. De ‘Capitol State’ stond op het programma. Deze is een kopie van die van Washington, maar wel enkele ‘foot’ hoger. Alles is immers groter in Texas. Oh sorry..het grootst. Via de ‘Texas Hill Country’ zijn we naar de Carslbad Caverns in New Mexico gereden. De indrukwekkende wisselingen van het landschap in Texas hebben ons verbaasd. Bijzonder mooi. Van de vlakte aan de golfkust en de heuvels links van Austin, naar de hoogvlakte in het westen. Het gesteente en de vegetatie continue veranderend.

Samen met Bouke en Moos een tocht in de grotten gemaakt. Indrukwekkend. En al helemaal als je je inbeeldt dat hier kabouters wonen en een grote boze reus. Wat een avontuur..! Wat zou Barack Obama er van hebben gevonden..? Hij was nl. een paar dagen na ons met zijn gezin op bezoek in de grotten tijdens hun vakantie. De grotten zijn nl. onderdeel van de National Parks. En die bestaan dit jaar 100 jaar. Dus hoort een president tijdens zijn vakantie een bezoek te brengen aan enkele parken.

Na de betovering van de grotten, via een ‘scenic byway’ op naar het White Sands National Monument. De foto’s spreken voor zich. Een fantastisch mooi State Park als overnachtingsplek als ‘kers op de slagroomtaart’. In Albuquerque de voorruit laten vervangen en de ochtend erop met Bouke in de vroege ochtend een ballonvaart gemaakt. Albuquerque is nl. ‘Ballonvaart hoofdstad’ van de wereld. Er is maar 1 woord voor. Dat is het woord waar de staat New Mexico zich mee vereenzelvigt. Betoverend. Enchanted.

Overnacht op een voormalige ‘trading post’ aan de historische ‘Route 66’. Een aantal ‘vintage trailers’ in onze voortuin. Fantastisch. ‘Route 66’ westwaarts richting Flagstaff in Arizona staat op het programma voor de dag erna. Eerst nog even zwemmen in het zwembad op de camping. Ook een van de rituelen. Wel erg lekker om af te koelen in de zinderende hitte. In Holbrook het grootste Petrified Forest van de VS bekeken. Ook de ‘painted desert’ lag op de route. Oh ja, spontaan een uur extra op deze dag. Arizona doet nl. niet mee aan ‘Daylight Saving Time’ ofwel: zomertijd. Dus zonder dat we het doorhadden, ging de klok weer een uur terug. Ondertussen 9 uur tijdverschil met Nederland.

Aan het eind van ‘onze Route 66’ via Flagstaff naar de Sedona Verde Valley gegaan. In het pitoreske Cottonwood 3 overnachtingen met overdag niets op het programma. Er is veel strijd geleverd om de hangmat. Het was ook gewoon veel te heet om veel te ondernemen. Meer dan 43 graden. In Phoenix (70 mijl verderop) is het in dat weekend 50+ graden geworden. Op zondag via het Red Rock River dal en zwemmen in Flagstaff naar de Grand Canyon gereden. Moos en ik zijn een indrukwekkende film over de Grand Canyon gaan kijken in het locale IMAX theater. In de avond met de shuttle bus gaan wandelen in het park over de ‘South Rim’ van de Canyon. Ik hoef niets meer te zeggen.

Volgende blog meer over: de vertolking van ons avontuur bij Horseshoe Bend, de serene rust bij Lee’s Ferry, de drukte van Zion, pracht en praal van Bryce Canyon, een top zaterdagavond in het meer bij Escalante, de jacht op ijsjes, het fruittaartje van het Capitol Reef park, het ontbijt aan het eind van een ‘gorge’, de natuurlijke bruggen van Arches en het landschap van John Wayne bij de Navajo indianen.