– door Laurens –

Het is vrijdagavond 8 juli. Ik zit aan een picknick tafel voor de trailer. Mijn iPad hangt aan de stroom; anders valt er niet te schrijven. Het uitzicht is niet geweldig, maar het feit dat we aan de ‘Historic Route 66’ staan, maakt in de verbeelding veel goed. Vandaag in Santa Fe geweest. Nu op de camping in Santa Rosa. De lucht kleurt weer blauw.

Op weg hiernaartoe ontzettende regenval en vooral hagel gehad. Stilstaan langs de weg. ‘Excitement’ genoeg in de auto. De jongste drie genieten van het natuurverschijnsel. Isa kan er niet om lachen. Sterker nog: het drijft haar in een van haar vele angsten. Het levert wel het mooiste moment van de dag op: Lieve (7) die Isa (10) troost en steunt door met haar hand op de rug van Isa te aaien. Niemand die het benoemt; velen die het zien en voelen.

Once I was 7 years old, my mama told me, ‘Go make yourself some friends or you’ll be lonely.’ Once I was 7 years old. Dit lied van Lukas Graham staat al heel de vakantie op. Zelfs Moos zingt het uit volle borst mee. Zouden ze dan toch de tekst en de bedoeling van het lied begrijpen..? Of is het gewoon ‘zussenliefde’..? Eigenlijk wil ik het niet begrijpen; het voelt gewoon lekker.

Over voelen gesproken. Een paar dagen geleden bonkte mijn hart in mijn keel. Vanuit de stad Santa Fe (2195 m boven zeeniveau) reden we de bergen in. Dit is de zuidelijke rand van de Rocky Mountains. Op ruim 3600 m begeeft zich een skigebied. Ergens halverwege een camping. De bergen zo mooi, de uitzichten zo ver en de geur van de natuur zo fris.

Wat gebeurde er..? In de lange afdeling voel ik de remkracht van de zwarte Suburban wegvallen. Geen seconde nodig om te beseffen dat dit goed mis zit..! Wat ik volgens het boekje moet doen, komt niet in me op. Ik duw het rempedaal nog harder in. Besluit de handrem ook te gebruiken. Het helpt, maar niet genoeg om tot stilstand te komen. Er zit maar 1 ding op: zo snel mogelijk een helling opzoeken. De zwaartekracht in positieve zin haar werk te laten doen. Gelukkig vind ik er een. Het voelt als in zo’n ‘half pipe’: de Airstream trailer aan de ene kant en de Suburban aan de andere kant. Stilstand..!

Het ging zo snel dat bijna niemand het doorhad. Althans de kinderen niet. Maar dat duurde niet lang. Isa zag mij heel diep in- en uitademen met mijn handen in mijn nek staand naast de auto. Het vertrouwen bij Isa was helemaal weg. Bij mij ook..! Vol adrenaline draai ik de film terug. Twee mijlen terug stond een bord ‘Steep hill – use lower gear’. Dat bord had ik gezien, maar niet tot me door laten dringen. In een automaat de berg af is anders dan in een handgeschakelde camper. Tot op heden nooit een probleem geweest: of de helling is niet zo lang of het ‘active grade braking’ systeem van de Suburban is actief. Bij deze bochtige lange berghelling moet je als bestuurder de machine helpen. En dat had ik niet op mijn netvlies staan. Vanaf nu wel. Remmen laten afkoelen, remvloeistof niveau en dashboard gecontroleerd, proef gereden in mijn eentje (Cecile en de kinderen een mijl bergaf gelopen) en voor de zekerheid het instructieboekje erop nageslagen. Het zit weer goed. Anderhalf uur later kan de weg weer worden vervolgd. ‘Excitement’ in de auto.

Terug naar de plezierige kant van de reis. We zitten in een soort van flow. Als je zo lang onderweg bent, voel je niet de haast van moeten. Voel je niet de zonde van stilstaan. Sterker nog: ‘zijn’ is belangrijker dan ‘hebben’ en ‘doen’. En volgens mij is daar vakantie voor bedoeld. Gelukt dus..! We zijn momenteel 30 dagen en nachten onderweg. Nog 5 te gaan. Ik zou dit lang kunnen volhouden. Cecile ondertussen ook. Af en toe spreken we natuurlijk over de vlucht terug naar Nederland, vandaag over 2 weken. Vandaag zei Isa in de auto: ‘Ik wil niet dat jullie daar over praten.’ Zegt genoeg. Ze heeft veel zin om Mette te zien, maar wil nog geen afscheid nemen van het leven hier.

Vanaf de Grand Canyon zijn we richting Utah gereden. Maar niet voordat we Horseshoe Bend hebben gezien. Deze bocht in de Colorado rivier staat letterlijk en figuurlijk symbool voor ons avontuur in Amerika. Beelden zeggen meer dan woorden..! Kleurrijk, diepgaand, in beweging, ..!

Zion National Park (NP) is wonderschoon. Vanaf de oostzijde het park ingereden. Adembenemend. Helaas zijn we niet de enige. En het is al laat op de ochtend. Prime Time in het park. We nemen de park shuttle en besluiten niet tot het einde te gaan, maar een trail te lopen aan het begin van het park. Het is niet voor niets een van de meest bezochte Nationale Parken in de VS.

De dag erna naar Bryce Canyon. Het lijkt wel of we in een vergrotende of zelfs overtreffende trap zitten. Mooi (Grand Canyon) – mooier (Zion) – mooist (Bryce Canyon). Het houdt niet op. Het Colorado Plateau op z’n mooist. En niet voor niets, want we zitten hier letterlijk op het hoogste punt van de ‘Grand Staircase’.

Mooi – mooier – mooist is uiteraard een kwestie van smaak. En er zijn diverse smaken. Een andere smaak is ons verblijf op het State Park ‘Escalante’. Midden in de woestijn tussen Bryce Canyon en Capitol Reef NP bevindt zich een oase. Aan een meer. Een aangelegd meer, maar niet minder mooi. De steiger die aan/in het meer ligt, maakt het vooral bijzonder. Op zaterdagavond bij een ondergaande zon van de steiger afspringend. Na een lange aanloop op volle snelheid met je knieën opgetrokken in het koude water springen. Keer en keer opnieuw. Wat een topavond..!

Wat ook lekker smaakte was het taartje van fruit uit een van de oudste boomgaarden van de VS in het Capitol Reef National Park. Wat een genot. In de ochtend erop de ‘gorge’ ingereden. Tot we niet verder konden. Een heerlijke plek voor een ontbijt om 7 uur. Op een maandagochtend nog wel..! Het kan dus echt..!!

De dag erop staan de natuurlijke bruggen van Arches National Park op het menu. Een delicatesse. Diep oranje/rood gekleurde verschijnselen. Uitgeserveerd op een plateau met een hemelsblauwe lucht erboven. Doorklieft met wonderschone witte wolken waarvan het ene figuur nog mooier is dan de andere. Volgens mij is de hemel dichter bij de aarde dan we denken.

Het kan nog indrukwekkender. Monument Valley. Bij de ‘Gouldings Trading Post’ geslapen. Uitzicht op de ‘tafelbergen’. En de kleur..? Diep oranje-rood. Te bedenken dat hier veel Westerns zijn opgenomen met John Wayne in de hoofdrol. De stichters van de Trading Post hebben de Navajo Indianen geholpen aan een stukje welvaart door van hun laatste centen de filmindustrie uit Hollywood naar Monument Valley te halen. Ik laat in het midden of ze er echt beter van zijn geworden. Ze wonen wel ontzettend mooi..!

Via Four Corners naar Durango in Colorado gereden. Four Corners is de enige plek in de Verenigde Staten waar 4 staten aan elkaar grenzen. De verbeelding is mooier dan de werkelijkheid. Voor de kinderen een leuk verhaal. Elke ledemaat in een andere staat. In Durango een lange stop: 5 dagen en nachten op 1 camping. De eerste regen ook. Koele nachten op een wonderschone camping aan Lightning Creek. En..? Een hoop lol met Nederlandse kinderen uit Denver Colorado. Een indrukwekkende stoomtreinreis in de bergen met Lieve. En..onze eerste Independence Day in de VS.

Hierover en nog meer..de volgende keer..!