– door Laurens –

Ik zit in de trein van Schiphol naar Venlo. Het is zaterdagochtend 22 april en de klok slaat bijna 9 uur. De zon schijnt. Een paar kleine wolkjes aan de horizon. Fris is het wel. Zeker als je het vergelijkt met waar ik vandaan kom. Het spoor ligt precies tussen de heen- en weerzijde van de A10. Mooi gezicht. In het buitenland staat Nederland enigszins bekend om haar ‘Delftsblauw aardewerk’. Mij valt telkens weer die frisse felblauwe kleur van de verkeersborden op. Je weet wel. Die grote die je de weg wijzen. Dat vind je op geen enkele andere plek in de wereld. Zo’n fris en felle kleur. Typisch Nederland.

Iets anders typisch Nederlands is de cultuur van ‘buitenspelen’. Altijd gedacht dat dit heel normaal is. Maar dat is het niet. We hebben 6 jaar in Vlaanderen gewoond. Daar werd altijd bij ons thuis of bij vriendinnetjes thuis in de tuin gespeeld. Maar niet op straat. Niet in het bos. Ook in Amerika niet. Zeker niet in ‘het Zuiden’, waar het soms te heet is om buiten te zijn. Maar ook niet ‘het Noorden’. Laatst was ik in Zwitserland. Daar gebeurt het ook niet. Zo zie je maar weer. Wat wij ‘normaal’ vinden, is in dit geval eigenlijk heel ‘bijzonder’. Onze kinderen ervaren dat nu in Steyl. In het begin moesten ze er niets van hebben. Maar nu…soms spelen ze hele dagen buiten..! Komen alleen terug voor een lunch. Of het avondeten. In de wereld van de smartphone, de tablet en ‘netflix’ is dat eigenlijk best bijzonder. Trotse ouders dus..!

De dame roept om: ‘Utrecht Centraal, reizigers voor de richting…’. Ik krijg een appje van Isa. Ze heeft sinds kort haar eigen smartphone. Ze vraagt waar ik ben. ‘Utrecht’, laat ik haar weten. Ik vraag me af of Isa weet waar het is. En dan realiseer ik me dat we hier negen maanden geleden ook waren. Ik laat haar weten: ‘Hier hebben we opa Jo en oma Ria afgezet. Nadat ze ons zijn komen verwelkomen op Schiphol’. Ze schrijft: ‘Ja, dat weet ik nog’. Negen maanden later en mijn moeder leeft niet meer. Ze is 25 februari j.l. overleden. Aan de gevolgen van haar ziekte ALS.

Afgelopen week ons huis in Beaumont verkocht. Eindelijk. Ruim 10 maanden te koop gestaan. Rob en Lee Ann uit Orange hebben het gekocht van ons. Ze zijn er blij mee. ‘En wij ook’, zeg ik tegen Cecile als ik op weg ben naar UPS om de modem in te leveren. Een soort van ‘circle of life’. Wat ooit ruim 2,5 jaar geleden begon, heeft nu een einde gekregen. ‘Nee, de cirkel is rondgemaakt’, zeg ik tegen mezelf. Veel ‘mixed feelings’ deze week. Maar bovenal…dankbaar..! Ik had – we hadden – dit avontuur niet willen missen. Naast alle ‘drukte’ van verkoop ook tijd gehad om naar de plant te gaan en collega’s te ontmoeten. Het ‘beest’, zoals Neela de plant noemt, is hard gegroeid. Nu nog vele kilometers draad leggen en verbinden. ‘Ik kom terug om de plant te horen draaien’. Neela, Shanna, Carly, Lisa, Vernon, Brent, Trey en Carl: ‘Bedankt..!’.

We zijn in Den Bosch. Ik zit in het onderste gedeelte van de dubbeldekker. ‘Hoe kijk je naar de wereld en naar mensen?’. Dat vraag ik me regelmatig af. Nu is het heel simpel. Op kniehoogte. Ik zie een gezin met jonge kinderen koffers sjouwen. Het lijkt er op dat ze terug zijn van vakantie. Ik moet onmiddellijk aan onze vakantie denken. Die begint over precies 3 maanden. We gaan naar Vietnam. De enige ‘lonely planet’ in de kast die niet is gebruikt. Met hulp van ‘Riksja Travel’ een mooie route uitgestippeld. Voor elk wat wils. Voor het eerst met de kinderen naar Azië. ‘Nu al zin in’, heb ik een aantal keren ge-appt naar Cecile de afgelopen weken. ‘Dat is het voordeel van een stip op de horizon zetten’, hoor ik mezelf weer zeggen. Of zoals Paulo Coelho het schrijft: ‘Het gaat om de reis en niet om de bestemming’.

Op het vliegveld van Houston zat ik gisterenmiddag te wachten op ‘boarding’. Ik zat met Isa in een heel lang ‘app-gesprek’. En voor de ‘smartphone sceptici’ onder ons: ‘Het ging nog echt ergens over ook’. Wederom een trotse papa..! Op de achtergrond ‘live muziek’ van een lokaal jazz kwartet. Effe bijpraten met een van mijn dochters. ‘Gezellig, toch..?’. Ik stelde wat vragen over wonen en naar school in Amerika. Heel relaxed. Ik kreeg ‘ja’ op de vraag: ‘Zou je nog een keer in het buitenland willen wonen?’. Wie weet! Oh ja, ‘KL662’ slaat natuurlijk op het vluchtnummer van Houston naar Amsterdam.

Ik beloof weer maandelijks ‘te gaan bloggen’. Tot de volgende keer..!