– door Laurens –

23 juli geland. Het lijkt alweer zo lang geleden. Dat is het ook. Ruim 10 weken geleden nu. We wonen in Steyl. Het ‘kloosterdorp’ vlak onder Venlo. We hebben vaak de vraag gekregen: ‘Waarom wonen jullie daar?’. Het antwoord is simpel: ‘We willen leuk wonen..!’. We hebben gekozen voor flexibiliteit. En dus voor huren, met optie tot koop. In een gerenoveerd voormalig klooster..’Joseph Staete’, in een park..’Waterloopark’ en aan een rivier..’de Maas’.

De ultieme vorm van inburgeren is natuurlijk meedoen aan ‘Heel Waterloopark Bakt..!’ Dankzij Bouke zijn we geslaagd voor het inburgeringsexamen. Haar taart op het parkfeest (lees: buurtfeest) heeft gewonnen en Bouke is tot winnaar uitgeroepen. Eeuwige roem (althans voor dit seizoen) en een trofee. Die staat in de ‘prijzenkast’. Apetrots. Op de terugweg naar huis vertelt Isa: ‘Ik wist dat Bouke zou gaan winnen..!’. Ik vraag: ‘Waarom dacht je dat?’. Waarop Isa zegt: ‘Bouke zei dat ze alleen maar bakt om te winnen’. ‘Ik bak voor de lol, papa..!’, zegt ze er vlotjes achteraan.

Onze kinderen zitten op de lokale basisschool. Als ouders het huiswerk goed gedaan . Twee scholen geselecteerd. Die tweede school is nooit bezocht: 1. kinderen willen dichtbij naar school (lees: lokaal vrienden maken), 2. deze school spreekt aan en 3. de andere school doet geen moeite ons te spreken. Dat laatste kan ik moeilijk begrijpen. Net als de gemeente: 2,5 week wachten op afspraak om in te schrijven en ruim 3 weken voor het omzetten van je rijbewijs. Waarschijnlijk heb ik last van het feit dat ik al bijna 19 jaar werk in het bedrijfsleven..!

Ik krijg heel vaak de vraag: ‘Hoe is het met jullie..?’. Het gaat goed..! En niet omdat dat het geijkte antwoord is op de meest gestelde vraag. Het gaat echt goed. Betekent dit dat we het wonen & werken in de VS niet missen. Nee, dat missen we (natuurlijk) wel. Het avontuur, met z’n zessen op pad, andere gebruiken, andere tijdzone, andere natuur, ander klimaat, andere taal, ander sociaal leven, gevoel van minder ‘moeten’,  ieder z’n eigen worsteling/ontwikkeling, enz..! ‘Weet je nog, papa..?’, zegt een van de kinderen dan. Samen hebben we mooie herinneringen aan ons (te korte) avontuur.

Het ‘mannetje-met-de-hamer’ is wel langsgekomen. Een paar weken geleden. Slaat best hard trouwens. Fysiek moe van inpakken, van wonen op verschillende plekken, van klussen en verhuizen. Mentaal ‘een tik’: wat zijn we aan het doen?, het missen van het avontuur in de VS en de onzekerheid over werk. Niet echt vooruit te branden. Althans voor mijn doen dan.

Ik krijg heel vaak de vraag: ‘Heb je al een nieuwe baan?’. Vooral voor ouders lijkt dat een belangrijk gegeven. Dan heb je het namelijk weer ‘op de rit’. Ik heb besloten het voorlopig nog niet ‘op de rit’ te hebben. Ik doe een aantal klussen/projecten voor Gert-Jan. Hij is de directeur van OCI in Nederland. Ondertussen geef ik mezelf de ruimte en tijd om te verdiepen en te verbreden wat me drijft en wat ik wil gaan doen. Ik krijg heel veel energie van ‘creëren en vormgeven’ en nog meer van ‘echte connectie’ met mensen.

Het gaat dan ook nog alle kanten op. De meest voor de hand liggende vervolgstap is een baan als plant/site manager in de chemie. Maar ook een positie met eindverantwoordelijkheid in de voedingsmiddelen industrie behoort tot de mogelijkheden. Daarnaast denk ik na over een eigen bedrijf. En die gedachte begint steeds meer te kietelen..! Welk product en/of dienst..? Ben ik nog (lang) niet uit. Waar zit het gat in de markt dat past bij mijn drijfveren..? Mijn coach heeft me verteld lekker snel tot actie over te gaan om gaandeweg de rit te gaan leren en ontdekken wat me echt drijft. Dat doe ik vooralsnog door met veel mensen in gesprek te gaan en ook een aantal inspirerende boeken te lezen. Dat voelt goed.

Hoe het met mijn moeder gaat..? Goed en niet goed. Mentaal is ze heel sterk. Ze is ook eigenwijs..! Zolang haar lichaam en haar omgeving het aan kan, is daar niks mis mee. Lichamelijke gebreken krijgen de overhand. Ze kan amper praten. Eten gaat moeizaam. Slikken is een probleem. Ook heel veel last van speekselvorming. Dat vindt ze niet fijn. Daar ‘schaamt’ ze zich voor. Nergens voor nodig, maar snap het wel. Lopen gaat ook steeds moeizamer. De nieuwe electrische rolstoel is 1 grote ergernis. Binnenkort gaat ze aan de nachtbeademing. De spieren in haar longen hebben niet meer de kracht alle kooldioxide haar lichaam uit te duwen. Ook krijgt ze een voedingssonde geplaatst. Dat moet nu. Straks kan het niet meer. Ze gaat wel nog op reis. Naar Rome en naar de VS. Een cruise maken van de westkust via de Caribische eilanden naar de oostkust.

Geniet maar samen van de reis..! Zoals wij genieten van onze reis..!